418893
Book
In basket
Kulmowa w swojej twórczości podgląda z zachłanną ciekawością siebie i świat. Jej wiersze są smutne smutkami świata i radosne radościami życia. Ale czasem autorce za ciasno w tej rzeczywistości i wtedy ostrożnie zerka na drugą stronę. Pukała tak w tomiku "Stukam, pukam" (Iskry, 1959), potem w "Suplemencie moim" (W drodze '90), a teraz puka w tomiku "Prośba o nieskończenie". W tych wierszach autorka próbuje poznać Niepoznawalność, wysłowić Niewysławialność, dotknąć Niedotykalności. To jakby małe, nieporadne monologi z Bogiem, a moze nawet rozmowy? Skąpo wiary w tych wierszach, ale pękają one od nadmiaru nadziei. Bo cała twórczość Joanny Kulmowej jest poezją nadziei.
The item has been added to the basket. If you don't know what the basket is for, click here for details.
Do not show it again