Niedołężny, starzejący się książę Władysław Herman i jego wszechwładny palatyn Sieciech, co do którego są podejrzenia, że syn władcy, Bolesław, jest jego potomkiem, do tego potężny ród Prawdziców, który swego czasu podsunął księciu młodą niewiastę, co zaowocowało przyjściem na świat Zbigniewa, również pretendenta do tronu. Ci właśnie ludzie stanowią podstawę dramatu, jaki rozgrywa się w młodym państwie polskim. Wszystko dzieje się dla nich i przez nich. Synowie buntują się przeciwko ojcu, wszczynają wojnę domową, w której krzywd doznają – jak to zwykle bywa – głównie prości i niewinni ludzie.

Jednak zasadniczą osią powieści są losy młodego woja, Witosława Jastrzębca, skrzywdzonego przez dumnego i podłego zarazem Ziemowita Prawdzica. Witko szuka sprawiedliwości, przy czym los miota nim bez litości, przenosząc z jednej strony konfliktu na drugą, a on szybuje niczym liść na wietrze, byle tylko dopaść prześladowcę.

Małe starcia i wielkie bitwy. Krew i pożoga. Miłość i nienawiść. Zemsta i wybaczenie. Miłość i ból. W powieści Rafała Dębskiego można znaleźć wszelkie odcienie ludzkiej egzystencji, a finał – choć powieść przedstawia prawdziwą, znaną każdemu ze szkoły historię – jest z pewnością zaskakujący.

Druga wojna czeczeńska. Władzę w Rosji sprawuje potężny i bezwzględny Władimir Władimirowicz Putin, niegdyś płotka w strukturach KGB, potem kapciowy wpływowego polityka Anatolija Sobczaka, a obecnie wszechwładny car, pan życia i śmierci zarówno własnego narodu, jak i innych nacji.
Sama opowieść skupia się jednak przede wszystkim na losach zwykłych ludzi po obu stronach okrutnego konfliktu. Chociaż nie tylko…

Mamy tu wojnę wywiadów, wielką politykę, ale też drobne waśnie, prowadzące do brutalnych rozstrzygnięć, krwawe starcia, nawiązania do wydarzeń na Dubrowce, w Biesłanie, wysadzenia z rozkazu Putina domów mieszkalnych, aby zyskać pretekst do ataku na Czeczenię. Jest wierność ideom oraz towarzyszom broni, ale też podła zdrada i skrajna nienawiść.

Autor długo i skrzętnie zbierał materiały do powieści, między innymi prowadząc rozmowy z uchodźcami wojennymi, ale również czeczeńcami (rosyjskimi żołnierzami walczącymi w ogarniętym wojną rejonie Kaukazu Północnego). Jak podkreśla, skala okrucieństwa w tej wojnie była tak wielka, że musiał mocno stonować barwy i rozmazać kontury, bo inaczej historia mogłaby się okazać zbyt drastyczna dla bardziej wrażliwego czytelnika.

Rok Pański 1462. Imperium Osmańskie rośnie w siłę. Sułtan Mehmed II Zdobywca przekroczył Dunaj i z potężną armią stoi u wrót Europy.

Lada dzień sto tysięcy tureckich żołnierzy zaleje chrześcijańskie ziemie i zniewoli narody. Okrutni janczarzy zasypią gradem strzał obrońców twierdz, spahisi rozniosą w pył rycerską jazdę, a zagończycy puszczą z dymem miasta i wioski. Na kościelnych wieżach załopocą zielone sztandary, krzyż upadnie zastąpiony przez półksiężyc, a z dzwonnic co rano roznosić się będzie zawodzenie muezinów. Wydaje się, że nie ma już ratunku.

Janos Lechoczky, kapitan elitarnej gwardii Czarnych Szeregów, podejmuje się tajnej misji zleconej mu przez króla Węgier. Z dwunastoma zaledwie podkomendnymi wyrusza na Wołoszczyznę, na spotkanie człowieka, który ma ponieść sztandar nowej krucjaty i rozpalić nadzieję w ludzkich sercach. Człowieka na tyle silnego, odważnego i szalonego, żeby postawić się całej tureckiej potędze. Człowiekiem tym jest hospodar Wołoszczyzny Vlad Dracula. Zbrodniarz nabijający swoich wrogów na pal, czy bohater gotowy wszelkimi sposobami walczyć z najeźdźcą? Legendarny wampir czy rycerz broniący wiary chrześcijańskiej? Okrutny szaleniec, czy genialny strateg?

Kim tak naprawdę jest Vlad Dracula?

Była biała suknia, huczne wesele, a na końcu... padł trup.

Monikę, świeżo upieczoną pannę młodą, znaleziono martwą w wannie w kilka godzin po ślubie. Brak jasnych dowodów na to, że jej małżonek, Patryk, maczał w sprawie palce, ale policja zdaje się to podejrzewać, a sąsiedzi i prasa – już wydali wyrok.

Emilia Brzeska, fotografka i najlepsza przyjaciółka pana młodego, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. W miarę postępów prywatnego, amatorskiego śledztwa Emilia odkrywa, że śmierć Moniki mogła mieć związek z jej przeszłością. Jakie tajemnice skrywała żona Patryka – i czy nie sprowadzą one niebezpieczeństwa na jej męża oraz Emilię...?

Najpierw kwiaty, potem wiersze, wreszcie… śmierć.

Gdy Emilia Brzeska robiła zdjęcia na setnym weselu w swojej karierze nie sądziła, że jej przyjaciółka, uczestnicząca w imprezie, tej samej nocy zaginie bez śladu. Poszukiwania Natalii nie przynoszą rezultatu, a wkrótce zostaje znalezione ciało innej dziewczyny. Wiele wskazuje na to, że za zbrodnią stoi tajemniczy adorator Natalii – i że tym razem na jego celowniku znalazła się sama Emilia…

Sto pięćdziesiąty ślub w karierze fotografki Emilii Brzeskiej... nie doszedł do skutku.

Panna młoda, Cecylia Złota, na darmo czekała na narzeczonego. Zamiast niego przyszedł jedynie SMS z przeprosinami. Gdy Cecylia odkrywa, że jej niedoszły mąż nie tylko wystawił ją do wiatru, ale też zaciągnął na nią kredyt, wspólnie z Emilią – szwagierką in spe – postanawia go odnaleźć. Na jaw wychodzą kolejne kłopoty, w które wpakował się jej były narzeczony, a poszukiwania doprowadzają do nieoznakowanego grobu pośród krzewów...

Zaczęło się od poplamionej spódniczki różowego słonia. Skończyło na znalezieniu trupa. Gdy Daniela Nieszczęście opuściła krakowski akademik i udała się do domu krewnej, nie sądziła, że znajdzie tam swoje dwie kuzynki (żywe) oraz ciotkę (martwą). Na pewno nie spodziewała się też, że wszystkie trzy staną się głównymi podejrzanymi w sprawie o morderstwo. Kto zabił starszą panią w jej własnym salonie? Gdzie znikł cenny naszyjnik ze szmaragdami? I czy trzy Nieszczęścia zdołają dojść do porozumienia, zanim podzielą los ciotki…?

Czas między wielkimi wojnami XX wieku. W sztetlu, położonym gdzieś między Krakowem a Lublinem, mieszkają wyznawcy trzech religii – katolicyzmu, prawosławia i judaizmu. Zarówno przekonania religijne, jak i mentalność oraz tradycja mają wpływ na życie mieszkańców, nie przeszkadza to jednak im być sąsiadami, znajomymi, przyjaciółmi.

Niemałą rolę w życiu miasteczka odgrywa przyroda i zwierzęta towarzyszące człowiekowi. Nikt nie ma patentu na mądrość, nikt nie jest bez grzechu, bo wszyscy są tylko ludźmi. Targają nimi namiętności, czasami determinującą rolę odgrywa w ich życiu historia, jeszcze innym razem prawa biologii, zawierające się między narodzinami a śmiercią.

Wszyscy bohaterowie budzą w czytelniku jakiś rodzaj czułości, którą darzy ich świat cisza, narratorka opowieści, nieodłączna towarzyszka ludzkiej egzystencji. Właśnie ona posiada nieograniczoną wiedzę o mieszkańcach sztetla. Cisza jest dyskretna, tkliwa i mądra. Wielokrotnie właśnie ona zabiera glos, by skomentować wybory, życie i losy bohaterów.

Piętnastoletnia Hanka po nieudanej próbie samobójczej siedzi w szpitalnej izbie przyjęć, pod opieką policjantki, i opowiada jej, co doprowadziło do takiej sytuacji.

Poważnych przykrości życia doświadczała od wczesnego dzieciństwa. Chuligani z kamienicy, w której mieszka, trują przygarniętego przez nią psa, Skarania. Później nie jest lepiej. W szkole dziewczynka czuje się wyobcowana. Prym wiodą tutaj bogatsi, z rodzicami na stanowiskach, a kiedy Hanka objawia zdolności plastyczne, szybko zostaje „przycięta” i żąda się od niej tak zwanych normalnych rysunków, które przecież nie mogą wygrać w konkursach. Nic dziwnego, że zamyka się w sobie.

Co gorsza, w kolejnych klasach poróżni się z jedyną przyjaciółką, Amelką. Jej podwórkiem rządzi Rudek, atrakcyjny, ale ewidentnie toksyczny, podobnie jak całe jego towarzystwo. Hanka nie umie się w tym odnaleźć, rówieśnicy jej dokuczają i właściwie nie widzi wyjścia...

Na szczęście właściciel miejskiego klubu sportowego zauważa talent Hanki do biegania. To coś, co dziewczynie pozwoli się dowartościować. Tak się wydaje, póki znów nie odezwie się prześladujący Hankę pech. W pierwszych zawodach zajmuje dobre miejsce, później jednak doznaje kontuzji. Wzmacniany przez toksyczne otoczenie strach, że nie podoła, paraliżuje Hankę po powrocie do zdrowia i treningów. Rezygnuje.

Tak toczy się jej życie i za nic nie chce być lepiej. Rozwód rodziców, utrata kontaktu z ojcem, konflikt z matką, nieudane próby zawarcia wartościowych znajomości, konflikt z prawem, wreszcie kolejowe tory.

Hanka opowiada swoje nacechowane cierpieniem życie policjantce. Czy ta jej wysłucha? Czy można cokolwiek zmienić w tej sytuacji, podać pomocną dłoń?

Małżeństwo zbliżającej się do czterdziestki Hanki Tokarskiej prawdopodobnie się wypaliło, a na pewno kobiety dotknął kryzys – czuje się jak uwięziony w złotej klatce kanarek. Od problemów ucieka w przeszłość, próbując poznać trudne i zaskakujące dzieje rodziny, w którą weszła po ślubie.

Genealogiczne śledztwo daje niespodziewany wynik. Sięgając w przeszłość, Hanka odkrywa nieznane dotąd, kresowe korzenie rodu, dramatyczne powojenne losy Damazego, walkę jego żony o ocalenie i wychowanie dwóch synów. Hanka ledwie zdążyła poznać tę kobietę, a już odkrywa, ile musiała włożyć w utrzymanie swojej rodziny w ryzach, uniknięcie katastrof życia w Polsce Ludowej, ile poświęcić i podjąć bolesnych decyzji.

Hanka zastanawia się, co jest kluczem do szczęścia, a kiedy należy mu pomóc za wszelką cenę i wbrew wszelkim trudnościom.

Co będzie dla niej najlepsze w chwili obecnej? Przeszłość kształtuje teraźniejszość i przyszłość, o ile umiemy wyciągać wnioski z doświadczeń. Badając historię rodziny, Hanka staje się prawdziwą Tokarską i dojrzewa do podjęcia właściwej decyzji.