Małe eksperymenty ze szczęściem : sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 83 i 1/4

419427

Book

In basket

rate

Małe eksperymenty ze szczęściem : sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 83 i 1/4 / Hendrik Groen ; z niderlandzkiego przełożył Ryszard Turczyn. - Wydanie IV. - Warszawa : Albatros, 2019. - 398, [2] strony ; 21 cm.

Author

Groen, Hendrik Autor Turczyn, Ryszard (1953- ) Tłumaczenie

Form of Work

Książki Proza

Demographic Group

Literatura holenderska

Subject

Domy pomocy społecznej Osoby w wieku starszym Amsterdam (Holandia)

Genre/Form

Powieść

ISBN

978-83-7985-743-2 (oprawa miękka)

zob. w.bibliotece.pl

Availability:

Filia 47 (Os. Dywizjonu 303)

There are copies available to loan: sygn. 821.1/.9(4/9)-3 [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Notes:

Tytuł oryginału: Pogingen iets van het leven te maken : het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, 2014

General note

Tytuł oryginału: "Pogingen iets van het leven te maken : het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar" 2014.

Funding information note

Współfinansowanie: Nederlands letterenfonds dutch foundation for literature

Reviews:

Henrik przed laty stracił córkę, gdy była jeszcze dzieckiem, a żona cierpiąca na chorobę psychiczną, od lat przebywa w zakładzie zamkniętym. Samotny, coraz starszy z coraz większym spektrum starczych chorób i przypadłości, z własnej woli zgłasza się do domu opieki dla seniorów w Amsterdamie. Mając pełen budżet (na kocie;) postanawia żyć godnie - muszę to nadmienić, gdyż mając wokół ludzi , którzy " W oczach (...) mają już tylko obojętność. (...) To oczy ludzi, którzy od filiżanki kawy przechodzą do filiżanki herbaty, a potem od filiżanki herbaty do filiżanki kawy. Może nie powinienem tak narzekać" i zaczyna szukać takich bodźców, by chciało mu się żyć. Na przekór. I stąd bierze się pisanie pamiętnika, skrupulatnie, dzień po dniu, w którym to wyłapuje - jako baczny lecz nie szybki już obserwator - pensjonariuszy, jak i personel. Czasem kpi z zasad i przepisów - niemożliwych do wglądu lecz istniejących!, czasem śmieje się ze starości i z pieluch, na jakie są skazani, a czasem jest nader poważnym staruszkiem, który spowolniony przez podagrę musi cały dzień spędzić w pokoju. Ale przecież może liczyć na kogoś z nowych PRZYJACIÓŁ, bo "(...) nagle mam Eefie, Geaemego, Edwarda, Antoine'a, i Rię. I znowu jest powód, żeby jeszcze nie umierać." Najlepszy jest Eefie, który jak Zawisza Czarny zawsze ma w podorędziu jakiś alkohol (mocniejszy) i zawsze jest go dużo. Przy okazji zawiązuje się Klub StaŻy, czyli: starzy, ale jeszcze żywi. Henrik i reszta samodzielnie podejmując inicjatywę organizują sobie: wycieczki, rozrywki wszelakie mające na celu miłe spędzenie czasu, a nawet szkołę gotowania w umówionej wcześniej knajpce. Założenie jest tylko jedno - dzień poza murami domu starców!
Niebywałe jest podejście Henryka do codzienności. Są dni kiepskie, są dni wesołe, jest i samotność bezdzietnego starca lecz czujemy, że żyjemy...jeszcze. Że serce bije, że krew krąży (przez stare żyły), że chce się gadać i spotykać z innymi. Henryk śledzi na bieżąco wydarzenia ze świata, o czym wspomina w pamiętniku...Rozważa też temat eutanazji i jej dostępu dla ludzi, których życie nie ma już wartości.
Warto....
Warto ją przeczytać, by tym samym nieco otworzyć oczy na siebie i otoczenie. Na okładce każdy zachwala powieść jako "Nader zabawną" i "Porywająco śmieszną" co nie jest może tak do końca prawdą, bo mnie tam śmiech nie rozerwał ale z kart powieści można wyczytać optymizm i ...radość. Bo i stary i młody musi przecież chcieć żyć. Do końca swego odwiecznego.